Paglisan sa tsina ni maningning miclat posts

Mizs
Boxz Jonas Samonte
Paglisan sa Tsinani Maningning Miclat(1)Isinulat ko ang una kong tula "Isn't It?" noong high school. Labing-isang taong gulangako noon. Nakakatuwa iyon, ang saya ko. Nakasulat sa malayang taludturan, nakilalako na mayroon pala akong indayog. Nang mab Read more ... asa ng mga kaibigan ko, sinabi nila nawalang katuturang tula daw iyon at tinawag ko nga na tula ng kawalang katuturan.(2)Katawa-tawa ang panahong kinalakhan ng henerasyon ko sa Tsina. Hindi naapektuhanng Rebolusyong Pangkultura ang tadhana namin. Wala noong consumerismo natutukso sa aming mga hangarin, ni hahamon na paninindigan namin sa Sosyalismo.Dapat kaming maging Spartan. Dapat makakuha kami ng mataas na grade paramakapasok sa magandang eskuwela.(3)Alam naming lahat na ang mga senior student sa eskuwela namin na nakatira sa dormay lumalabas sa kalsada kapag oras nang patayin ang mga ilaw para makapag-aral sailalim ng poste. Marami kang hahangaan doon. May isa akong kaklase namakapagrerecite nang paabante at paatras sa buong nobelang Water Margin.Marunong magkaligrapiya at magpiano ang isa kong pinakamatalik na kaibigan saklase, kaya kung maglalakad siya at maramdamang hindi tama ang lakad niya,babalik siya sa pinanggalingan sa paniniwalang "practice makes perfect".(4)Pagkatapos ng klase, magkasama kaming maglalakad papuntang bus stop; at angtagal-tagal naming makarating sa bus. Paulit-ulit naming iwinawasiwas pataas angaming kanang kamay dahil baka mahulog ang iniimagine naming relo. Noonnadevelop ang ilang kakatwang manerismong dala ko pa hanggang ngayon. Angmaganda nito, hindi ako ngayon nahihirapan sa ginagawang rebisyon ng mga sulatdahil sa munting ehersisyo ng pagpapabalik-balik-lakad na ginagawa ko noon saBeijing.(5)Marami akong isinusulat at binabasa habang nagkaklase - sa ilalim ng desk. Pag-uwi,sumasakay ako sa swing sa laguwerta namin. Ganoon ko pinananatili angnararamdamang indayog para sa aking malayang taludturan. Noon ako nag-umpisangmangarap na maging makata at pintor balang araw.(6)Nang matapos sa junior high school, na halos kasunod ng EDSA Revolution sa Filipinas,bumalik na kaming mag-anak sa eskuwela. Hanggang kunin ako ng ICM sisters ng St. Theresa's College. Nailathala naman ako sa student page ng World News, pahayagangbroadsheet ng komunidad Tsino sa Filipinas. Pagkatapos, nagtrabaho ako bilang isa samga translator ng balita sa diyaryong iyon, nag-atubili, at huminto. Pero nalatha pa rin ako; nagkaroon ng promoter ng mga trabaho o sa literary page, sa katauhan ng isangmakata-photographer-businessman, si G. James Na.(7)Nag-umpisa akong dumalo sa workshop ng tula sa Filipino, na ginaganap sa AdarnaHouse, tagapaglathala ng mga aklat pambata. Pagkatapos sa Rio Alma Poetry Clinic,natanggap akong kasapi ng LIRA, isang grupo ng mga kabataang makata sa Filipino.Ako ang pinakabata noon. Iniindex ko pa ang mga salita noon sa diksyunaryong Tagalog para makapagtugma, dahil wala naman akong makitang rhyming dictionarysa Filipino. Kadalasan ay nagsusukat ako ng pantig para mabawasan ang mga mali kosa wika.(8)Nang panahong iyon, nagsusulat pa ako sa Tsino habang nag-aaral ng Filipino.Samantala, binabasa ko sa pagitan ng mga linya ang mga liham na natatanggap komula Tsina.(9)Katagalan, matagal na matagal, pagkatapos ng crackdown sa Tian An Men, ipinadalasa akin ng kaklase ko sa high school ang librong Taunang Singsing na Luntian nainilathala ng Palimbagan ng Beijing. Kalipunan iyon ng mga sanaysay na isinulat ngmga freshman ng Unibersidad ng Peking noong magtraining military sila sa KampoShijachuang bago pasimulan ang kanilang regular na klase sa kampus.(10)Isinulat sa akin ng kaibigan kong may artikulo sa libro: "Ipinakikita ng librong ito, sanapakatanging punto de bista, ang buhay naming noong mismong taong iyon, atmararanansan mo dito ang pagsasama ng paglikhang pampanitikan at propagandangpampolitika, lalo na sa militarya."(11)Naniniwala ako na nalampasan nang maluwalhati ng lahat ng kaibigan ko sa Tsinaang 1989. Freshman ako sa kolehiyo sa UP Baguio nang maganap ang crackdown.Huminto ako ng pagpapalathala sa World News matapos makitunggali sa isang hulingsanaysay at ilang tula sa Tsino. Pagkatapos, ipinasiya kong hindi na ako taga-Tsina,hindi ko na wika ang Tsino.(12)Doon natapos ang isang panahon.
11 months ago
Boxz
Boxz Jonas Samonte
Paglisan sa Tsinani Maningning Miclat(1)Isinulat ko ang una kong tula "Isn't It?" noong high school. Labing-isang taong gulangako noon. Nakakatuwa iyon, ang saya ko. Nakasulat sa malayang taludturan, nakilalako na mayroon pala akong indayog. Nang mab Read more ... asa ng mga kaibigan ko, sinabi nila nawalang katuturang tula daw iyon at tinawag ko nga na tula ng kawalang katuturan.(2)Katawa-tawa ang panahong kinalakhan ng henerasyon ko sa Tsina. Hindi naapektuhanng Rebolusyong Pangkultura ang tadhana namin. Wala noong consumerismo natutukso sa aming mga hangarin, ni hahamon na paninindigan namin sa Sosyalismo.Dapat kaming maging Spartan. Dapat makakuha kami ng mataas na grade paramakapasok sa magandang eskuwela.(3)Alam naming lahat na ang mga senior student sa eskuwela namin na nakatira sa dormay lumalabas sa kalsada kapag oras nang patayin ang mga ilaw para makapag-aral sailalim ng poste. Marami kang hahangaan doon. May isa akong kaklase namakapagrerecite nang paabante at paatras sa buong nobelang Water Margin.Marunong magkaligrapiya at magpiano ang isa kong pinakamatalik na kaibigan saklase, kaya kung maglalakad siya at maramdamang hindi tama ang lakad niya,babalik siya sa pinanggalingan sa paniniwalang "practice makes perfect".(4)Pagkatapos ng klase, magkasama kaming maglalakad papuntang bus stop; at angtagal-tagal naming makarating sa bus. Paulit-ulit naming iwinawasiwas pataas angaming kanang kamay dahil baka mahulog ang iniimagine naming relo. Noonnadevelop ang ilang kakatwang manerismong dala ko pa hanggang ngayon. Angmaganda nito, hindi ako ngayon nahihirapan sa ginagawang rebisyon ng mga sulatdahil sa munting ehersisyo ng pagpapabalik-balik-lakad na ginagawa ko noon saBeijing.(5)Marami akong isinusulat at binabasa habang nagkaklase - sa ilalim ng desk. Pag-uwi,sumasakay ako sa swing sa laguwerta namin. Ganoon ko pinananatili angnararamdamang indayog para sa aking malayang taludturan. Noon ako nag-umpisangmangarap na maging makata at pintor balang araw.(6)Nang matapos sa junior high school, na halos kasunod ng EDSA Revolution sa Filipinas,bumalik na kaming mag-anak sa eskuwela. Hanggang kunin ako ng ICM sisters ng St. Theresa's College. Nailathala naman ako sa student page ng World News, pahayagangbroadsheet ng komunidad Tsino sa Filipinas. Pagkatapos, nagtrabaho ako bilang isa samga translator ng balita sa diyaryong iyon, nag-atubili, at huminto. Pero nalatha pa rin ako; nagkaroon ng promoter ng mga trabaho o sa literary page, sa katauhan ng isangmakata-photographer-businessman, si G. James Na.(7)Nag-umpisa akong dumalo sa workshop ng tula sa Filipino, na ginaganap sa AdarnaHouse, tagapaglathala ng mga aklat pambata. Pagkatapos sa Rio Alma Poetry Clinic,natanggap akong kasapi ng LIRA, isang grupo ng mga kabataang makata sa Filipino.Ako ang pinakabata noon. Iniindex ko pa ang mga salita noon sa diksyunaryong Tagalog para makapagtugma, dahil wala naman akong makitang rhyming dictionarysa Filipino. Kadalasan ay nagsusukat ako ng pantig para mabawasan ang mga mali kosa wika.(8)Nang panahong iyon, nagsusulat pa ako sa Tsino habang nag-aaral ng Filipino.Samantala, binabasa ko sa pagitan ng mga linya ang mga liham na natatanggap komula Tsina.(9)Katagalan, matagal na matagal, pagkatapos ng crackdown sa Tian An Men, ipinadalasa akin ng kaklase ko sa high school ang librong Taunang Singsing na Luntian nainilathala ng Palimbagan ng Beijing. Kalipunan iyon ng mga sanaysay na isinulat ngmga freshman ng Unibersidad ng Peking noong magtraining military sila sa KampoShijachuang bago pasimulan ang kanilang regular na klase sa kampus.(10)Isinulat sa akin ng kaibigan kong may artikulo sa libro: "Ipinakikita ng librong ito, sanapakatanging punto de bista, ang buhay naming noong mismong taong iyon, atmararanansan mo dito ang pagsasama ng paglikhang pampanitikan at propagandangpampolitika, lalo na sa militarya."(11)Naniniwala ako na nalampasan nang maluwalhati ng lahat ng kaibigan ko sa Tsinaang 1989. Freshman ako sa kolehiyo sa UP Baguio nang maganap ang crackdown.Huminto ako ng pagpapalathala sa World News matapos makitunggali sa isang hulingsanaysay at ilang tula sa Tsino. Pagkatapos, ipinasiya kong hindi na ako taga-Tsina,hindi ko na wika ang Tsino.(12)Doon natapos ang isang panahon.
11 months ago
Aaron Paglisan sa Tsinani Maningning Miclat(1)Isinulat ko ang una kong tula "Isn't It?" noong high school. Labing-isang taong gulangako noon. Nakakatuwa iyon, ang saya ko. Nakasulat sa malayang taludturan, nakilalako na mayroon pala akong indayog. Nang mab Read more ... asa ng mga kaibigan ko, sinabi nila nawalang katuturang tula daw iyon at tinawag ko nga na tula ng kawalang katuturan.(2)Katawa-tawa ang panahong kinalakhan ng henerasyon ko sa Tsina. Hindi naapektuhanng Rebolusyong Pangkultura ang tadhana namin. Wala noong consumerismo natutukso sa aming mga hangarin, ni hahamon na paninindigan namin sa Sosyalismo.Dapat kaming maging Spartan. Dapat makakuha kami ng mataas na grade paramakapasok sa magandang eskuwela.(3)Alam naming lahat na ang mga senior student sa eskuwela namin na nakatira sa dormay lumalabas sa kalsada kapag oras nang patayin ang mga ilaw para makapag-aral sailalim ng poste. Marami kang hahangaan doon. May isa akong kaklase namakapagrerecite nang paabante at paatras sa buong nobelang Water Margin.Marunong magkaligrapiya at magpiano ang isa kong pinakamatalik na kaibigan saklase, kaya kung maglalakad siya at maramdamang hindi tama ang lakad niya,babalik siya sa pinanggalingan sa paniniwalang "practice makes perfect".(4)Pagkatapos ng klase, magkasama kaming maglalakad papuntang bus stop; at angtagal-tagal naming makarating sa bus. Paulit-ulit naming iwinawasiwas pataas angaming kanang kamay dahil baka mahulog ang iniimagine naming relo. Noonnadevelop ang ilang kakatwang manerismong dala ko pa hanggang ngayon. Angmaganda nito, hindi ako ngayon nahihirapan sa ginagawang rebisyon ng mga sulatdahil sa munting ehersisyo ng pagpapabalik-balik-lakad na ginagawa ko noon saBeijing.(5)Marami akong isinusulat at binabasa habang nagkaklase - sa ilalim ng desk. Pag-uwi,sumasakay ako sa swing sa laguwerta namin. Ganoon ko pinananatili angnararamdamang indayog para sa aking malayang taludturan. Noon ako nag-umpisangmangarap na maging makata at pintor balang araw.(6)Nang matapos sa junior high school, na halos kasunod ng EDSA Revolution sa Filipinas,bumalik na kaming mag-anak sa eskuwela. Hanggang kunin ako ng ICM sisters ng St. Theresa's College. Nailathala naman ako sa student page ng World News, pahayagangbroadsheet ng komunidad Tsino sa Filipinas. Pagkatapos, nagtrabaho ako bilang isa samga translator ng balita sa diyaryong iyon, nag-atubili, at huminto. Pero nalatha pa rin ako; nagkaroon ng promoter ng mga trabaho o sa literary page, sa katauhan ng isangmakata-photographer-businessman, si G. James Na.(7)Nag-umpisa akong dumalo sa workshop ng tula sa Filipino, na ginaganap sa AdarnaHouse, tagapaglathala ng mga aklat pambata. Pagkatapos sa Rio Alma Poetry Clinic,natanggap akong kasapi ng LIRA, isang grupo ng mga kabataang makata sa Filipino.Ako ang pinakabata noon. Iniindex ko pa ang mga salita noon sa diksyunaryong Tagalog para makapagtugma, dahil wala naman akong makitang rhyming dictionarysa Filipino. Kadalasan ay nagsusukat ako ng pantig para mabawasan ang mga mali kosa wika.(8)Nang panahong iyon, nagsusulat pa ako sa Tsino habang nag-aaral ng Filipino.Samantala, binabasa ko sa pagitan ng mga linya ang mga liham na natatanggap komula Tsina.(9)Katagalan, matagal na matagal, pagkatapos ng crackdown sa Tian An Men, ipinadalasa akin ng kaklase ko sa high school ang librong Taunang Singsing na Luntian nainilathala ng Palimbagan ng Beijing. Kalipunan iyon ng mga sanaysay na isinulat ngmga freshman ng Unibersidad ng Peking noong magtraining military sila sa KampoShijachuang bago pasimulan ang kanilang regular na klase sa kampus.(10)Isinulat sa akin ng kaibigan kong may artikulo sa libro: "Ipinakikita ng librong ito, sanapakatanging punto de bista, ang buhay naming noong mismong taong iyon, atmararanansan mo dito ang pagsasama ng paglikhang pampanitikan at propagandangpampolitika, lalo na sa militarya."(11)Naniniwala ako na nalampasan nang maluwalhati ng lahat ng kaibigan ko sa Tsinaang 1989. Freshman ako sa kolehiyo sa UP Baguio nang maganap ang crackdown.Huminto ako ng pagpapalathala sa World News matapos makitunggali sa isang hulingsanaysay at ilang tula sa Tsino. Pagkatapos, ipinasiya kong hindi na ako taga-Tsina,hindi ko na wika ang Tsino.(12)Doon natapos ang isang panahon.
22 months ago
More paglisan sa tsina ni maningning miclat posts »

Paglisan sa tsina ni maningning miclat news

No news about paglisan sa tsina ni maningning miclat

Paglisan sa tsina ni maningning miclat videos

No videos about paglisan sa tsina ni maningning miclat