The Blonde Walker Podobno można lubić podróżować z kimś - ja na dłuższą metę nie lubię. Dlaczego? Bo musze się czuć jak Wilhelm Zdobywca, kiedy gdzieś po trudnych i długich rozmowach z mapą w końcu docieram. Drugi człowiek, tak na dobrą sprawę, odb Read more ... iera całą tę frajdę, bo najczęściej jest tak, że znajduje cel w czasie przyzwoitym. Nie mój typ podróżowania zdecydowanie ;-) Z rozmową też nie zawsze jest tak, jakby się chciało. Kiedy ja nie chcę się odzywać - towarzysz zawsze ma nieopanowaną potrzebę monologu. Czasami jest odwrotnie - ja książkę niemalże dyktuję z odkrywczymi ideami i pomysłami - a ten patrzy tępo w drzewo i zero przytaknięcia nawet. No więc podróżuję sama, czasem mając kogoś przy boku na chwilę. Towarzystwo się nudzi - wsiadasz "niechcących" do jakiegoś pociągu, gubisz go i voilla! Z Toba też tak robią, żeby nie było :-) Ale pies! Pies to inna sprawa! Najgorszy typ towarzysza na Ziemi. Zeżre to wszystko, co masz misternie pochowane i popakowane na różne dni. Możesz czyścić dniem i nocą namiot tak, ze biała rękawiczka nie siada, wystarczy jedno wejście futrzastego i żegnaj czystości, witaj oboro. Miło jest, kiedy w akcie łaski nie zwymiotuje tego, co zeżarł gdzieś w krzakach i za żadne skarby świata z pyska wyjąć nie pozwolił. Nagle odkrywasz, że Twój kundel ma zacisk szczęk jak u rottweilera. Najgorszy towarzysz świata i najlepszy. Możesz mieć depresję wywołaną zimnem, "mokrem" i głodem - winowajca leży obok ciebie i na dzień dobry masz uśmiech od ucha do ucha. W życiu z nikim tak się nie ubawiłam jak z brudnym, przerośniętym kundlem nad jeziorem Atitlán w Gwatemalii. Połowa dnia, która zawsze we mnie uśmiech wywoła. #280days left